İNSAN BAZEN SUSTUKLARINDAN YORULUR… İnsan bazen konuşamadıklarından, anlatamadıklarından, kırıldığı hâlde sustuklarından yoruluyor. İçine atılan her şey kaybolmuyor; zamanla birikip insanın göğsüne ağırlık gibi çöküyor. Belki de mesele güçlü olmak değil; her şeyi tek başına taşımaya çalışmak. Çünkü insan bazen ağlayamadığı gözyaşında, söyleyemediği sözde, içine gömdüğü kırgınlıkta boğuluyor. İnsan bazen yaşadıklarından değil, sustuklarından yoruluyor. Kırılıyorsun… Susuyorsun. […]




